-Potrafię czytać w myślach, ale to nie jest jedyna moja moc.Ale teraz nie o tym, choć za mną, poprowadzę cię. - Dziewczyna poszła za mną.
-Jak masz na imię? O Natalie.Ładnie. - Uśmiechnęłam się.
-Skąd ty.... oh. Jeśli możesz, to przestań proszę, to jest krępujące. - Odpowiedziała, robiąc przy tym błagalną minę.
-Przepraszam cię, ale nie jest on na tyle wyćwiczony, bym mogła to jakkolwiek wyłączyć.Wszystkie myśli płyną same do mojego umysłu. - Powiedziałam, łapiąc się za ramię.
-Współczuję, to może czasami denerwować. - Posmutniała.
-Nie współczuj.Dlatego właśnie uczę się dużo, by osiągnąć taki poziom.Czasami chciałabym od tego jakoś uciec.Właśnie przez to, lubię odludne miejsca. - Uśmiechnęłam się lekko, ale tylko na chwilę.(to co w gwiazdkach, to myśli Nat)Znów słyszałam jej myśli, chyba o tym zapominała.*Gdybym była na jej miejscu, nie wytrzymałabym.*
-Od kiedy masz tą moc? - Przerwała ciszę.
-Od wieku 5 lat, razem z innymi mocami. - Odpowiedziałam patrząc na korytarze i numery klas.I znowu.*Gdybym ja miałabym tę moc tak długo, załamałabym się.*
-Tu tu. - Przerwałam jej.
<Natalie?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz